Opstellingen van het verlangen.

Het verlangen

Verlangens hebben we allemaal. Grote en kleine. De meesten geraken vervuld of verdwijnen zonder meer. Sommige verlangens blijven echter onvervuld aan je knagen. Je blokkeert op de een of andere manier op het realiseren ervan in de dagdagelijkse werkelijkheid wat je helemaal niet wilt en ook niet begrijpt.

Achter elk verlangen gaat een wereld aan ervaringen schuil. Een zeer complexe mix van de omstandigheden waarin je opgroeide, de dingen die je meemaakte, de patronen die je overnam van je ouders, voorouders of andere belangrijke mensen in je leven en zo meer. Op basis daarvan ontwikkelde je je tot wie je nu bent met je gewoontes, karaktereigenschappen, eigen-aardigheden. Van sommige aspecten ben je jezelf bewust, van andere helemaal niet. Vooral dat wat onbewust in je leeft wil wel eens spelbreker zijn bij het vervullen van je verlangen(s).

Opstellingen

Een opstelling is als een spiegel die toont wat jou belemmert om je verlangen te leven: delen van jouw levensverhaal en jouw familiegeschiedenis en vooral de manier waarop jij je hebt leren aanpassen aan wat je daar aangetroffen hebt. Via opstellingen van je verlangen krijg je meer en meer toegang tot vergeten of afgesplitste gevoelens en herinneringen en kan je je opnieuw verbinden met de gekwetste (kind)delen van jezelf. Om je stapsgewijs nu als volwassene anders te gaan verhouden tot de realiteit van het leven dan in je kindertijd mogelijk was. Vrijer en meer autonoom. Wat geblokkeerd zit kan dan gaan stromen, verlangens vinden hun vervulling.

Geschiedenis in een notendop
Opstellingen zijn vooral bekend geworden door het werk van Bert Hellinger. Hij is diegene die de inzichten kreeg en er zijn levenswerk van gemaakt heeft. Dr. Prof. Franz Ruppert heeft het werk van Hellinger bestudeerd en verder ontwikkeld volgens de ervaringen die hij opdeed als psycholoog en docent. Ruppert spreekt van ‘meergenerationele psychotraumatologie’ . Hij legt meer de klemtoon op de innerlijke of intrapsychische dynamiek en zal naast de context (familie) ook werken met deelaspecten van de opsteller (bv een bang deel van jou of een deel dat heel hard heeft gezorgd voor zijn zieke moeder of een deel dat stoer deed om niet gepest te worden of jij als vijfjarig kind die een huisbrand heeft meegemaakt).

Uitnodiging

Dit klinkt allemaal heel abstract omdat het moeilijk is woorden te geven aan iets dat je vooral moet ervaren, voelen, beleven. Dat kan als opsteller met een eigen thema of als representant dwz als deelnemer zonder een eigen thema. Op een opstellingendag wordt steeds een inleiding gegeven en uitgelegd hoe alles praktisch verloopt. Het belangrijkste is ‘aanwezig’ zijn, betrokken blijven ook als toeschouwer en gewaarzijn met al je zintuigen, in welke rol dan ook.

Concreet

Kort geschetst verloopt een opstelling als volgt: de opsteller komt naast de begeleider zitten en formuleert zijn/haar verlangen voor deze opstelling. Soms zit dat verlangen glashelder klaar, soms is het even samen zoeken. Is het verlangen duidelijk dan gaat iedereen naar buiten. We vormen een cirkel op de plek die de opsteller kiest. De opsteller formuleert nog eens duidelijk zijn/haar verlangen en kiest iemand uit de cirkel om dat verlangen te representeren. De opsteller geeft die persoon intuïtief een plekje en zichzelf ook een plek ten opzichte van zijn/haar verlangen.

Beiden nemen even de tijd om gewaar te zijn van hun lichaam, hun gedachten en hun gevoelens/emoties in zichzelf en tov van de ander. Misschien komt er iets van beweging of van woorden die gezegd willen worden tussen beiden, misschien ook niet. En zo ontvouwt zich stilaan de opstelling en kunnen er meer representanten uitgenodigd worden om iemand of iets uit de innerlijke of uiterlijke leefwereld van de opsteller te vertegenwoordigen. Waarbij deelnemers die uitgenodigd worden als representant  altijd het recht hebben om nee te zeggen (om welke reden dan ook) en de opsteller als dat gebeurt gewoon iemand anders uit de groep uitnodigt. 

Mensen die niet uitgenodigd worden om iets of iemand te representeren, de toeschouwers, hebben een belangrijke rol. Zij zijn stille getuigen van wat zich ontvouwt en de cirkel die zij vormen ondersteunt de opsteller en de opstelling.